دختران مبتلا به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) و خانواده هایشان اغلب در معرض احتمال کاهش علائم قابل رویت از قبیل رفتارهای ناخوشایند یا ناخوشایندی هستند که به زنان جوان بالغ می شوند.
با این حال، یافته های جدید از UC Berkeley هشدار می دهند که با رسیدن به سن بلوغ، دخترانی که دارای تاریخچه ADHD هستند، بیشتر در معرض ابتلا به ناتوانی و احساس ناراحتی هستند. این توسعه می تواند منجر به آسیب های خود و حتی اقدام به خودکشی شود.
استیون هینشو، استاد روانشناسی دانشگاه برکلی و نویسنده اصلی مطالعاتی که بعد از 10 سال در این گزارش گزارش می دهند، مانند پسران ADHD، دختران همچنان با پیشرفت تحصیلی و روابط تحصیلی مواجه هستند و نیاز به خدمات ویژه دارند. بزرگترین نمونه دختران که ADHD اولین بار در دوران کودکی تشخیص داده شد.
وی افزود: "یافته های ما از میزان بسیار بالایی از برش و دیگر انواع آسیب های خود و همچنین تلاش های خودکشی نشان می دهد که پیامدهای درازمدت زنان ADHD عمیق است."
این مطالعه امروز (سه شنبه، 14 اوت) در مجله مشاوره و روانشناسی بالینی منتشر شده است. نتایج آن با یافته های قبلی از سوی تیم برکلی UC مطابقت دارد، به طوری که دختران مبتلا به ADHD بزرگتر می شوند، علائم قابل رویت این اختلال را کمتر می کنند، اما همچنان به شیوه های پنهان رنج می برند. هینشو می گوید یافته های این مطالعه فرضیاتی را مطرح می کنند که دختران می توانند ADHD را از بین ببرند و نیاز به نظارت طولانی مدت و درمان اختلال را مورد تاکید قرار دهند.
مطالعات طولی که از زمانی که دختران 6 تا 12 ساله آغاز می شود، با کمک مالی موسسه ملی سلامت روانی تامین می شود. از سال 1997، هینشو و تیم او از یک گروه مختلف دختران مبتلا به ADHD در ناحیه خلیج سان فرانسیسکو از اردوگاه های تابستانی در دوران کودکی، نوجوانی و در اوایل بزرگسالی رنج می برند. علاوه بر این مطالعه جدید، بسیاری از دیگران در مورد دختران هر پنج سال یکبار منتشر شده است.
با توجه به مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، در ایالات متحده، بیش از 5 میلیون کودک در سن 3-17 سالگی - حدود یک در 11 سالگی با ADHD تشخیص داده شده اند. ADHD با غلظت ضعیف، ناراحتی، بیش فعالی، تحریک پذیری و علائم دیگر که برای سن کودک نامناسب است مشخص می شود. درمان مبتنی بر شواهد شامل داروهای محرک و انواع مختلف رفتار رفتاری است.
مطالعات UC Berkeley جدید، با ارزیابی دختران 10 سال پس از آن، 140 مورد از آنها را در سن 17 تا 24 سال مورد بررسی قرار دادند، مقایسه رفتارهای رفتاری، عاطفی و تحصیلی آنها با گروهی از جمعیت جمعیتی 88 دختر بدون ADHD را مقایسه کردند. همچنین علائم دو نوع زیرمجموعه ADHD را در بر می گیرد: کسانی که به تنهایی با توجه به کم توجهی در مقایسه با کسانی که ترکیبی از عدم توجه و همچنین بالا بودن میزان بیش فعالی و تکانشگری را داشتند، وارد مطالعه شدند.
یافته های این تحقیق این بود که گروهی که با توجه به اختلال اضطراب و اضطراب در دوران کودکی همراه بودند، به احتمال زیاد به صدمات و آسیب های خودکشی در اوایل بزرگسالی منجر می شد. در حقیقت، مطالعه نشان داد، بیش از نیمی از اعضای این زیرگروه رفتار خودخواهانه را درگیر کرده و بیش از یک پنجم خودکشی کرده اند.
"یک سوال کلیدی این است که چرا بزرگسالان جوان، زنان جوان مبتلا به ADHD خطر ابتلا به صدمه به خود را به میزان قابل توجهی نشان می دهند. به نظر می رسد که مشکلات کنترل امولسیون یک عامل اصلی است."
در اولین مطالعه این گروه که در سال 2002 منتشر شد، دختران 6 تا 12 ساله در اردوگاه های پنج هفته ای حضور داشتند که در آنها در کلاس های هنری و نمایش دراماتیک و فعالیت های در فضای باز به شدت تحت نظارت قرار گرفتند. کسانی که داروهای ADHD مصرف می کنند داوطلب شده اند تا از بسیاری از مطالعات اردوگاه تابستانی برای درمان دارو استفاده کنند. مشاوران و کارکنان مشاهده همه شرکت کنندگان نمی دانستند که کدام یک از آنها با ADHD تشخیص داده شده است.
این مطالعه نشان داد که دختران مبتلا به ADHD در مقایسه با گروهی مشابه ترجیح می دهند که از لحاظ تحصیلی مبارزه کنند و توسط همسالان خود رد شوند. مطالعات پیگیری پنج ساله که دختران 12 تا 17 ساله و در اوایل تا اواسط نوجوانی را تجربه می کردند، دریافتند که علائم ناخوشایند و تکان دهنده در مراحل ابتدایی نوجوانان، اما شکاف یادگیری دختران مبتلا به ADHD و همسالان غیر ADHD خود را گسترش دادند و اختلالات خوردن و سوء مصرف مواد رو به رو بوده است.
برای آخرین مطالعه که 95 درصد از نمونه اصلی دختران شرکت داشتند، محققان مصاحبه های فشرده با افراد و خانواده هایشان انجام دادند. این مصاحبه ها شامل گزارش شخصی در مورد رفتارهایی مانند خود آسیب و تلاش های خودکشی، مصرف مواد مخدر، عادات غذایی و رفتار رانندگی است.
محققان همچنین توابع شناختی کلیدی مانند مهارت های برنامه ریزی اجرایی را اندازه گیری کرده اند که شامل تعیین هدف و نظارت، برنامه ریزی و نگهداری بر روی کار با وجود حواس پرتی هستند.
هینشو گفت، در حالی که بسیاری از دختران در این مطالعه نشان دادند که علائم ADHD در طی 10 سال بهبود یافته است، مشکلات خاصی همچنان ادامه دارد و موارد جدیدی ظاهر می شود که نشان می دهد نظارت دقیق و درمان ضروری است.
نتیجه گیری کلی این است که ADHD در دختران از مشکلات زوجین پیش از بلوغ پیش می آید. " یافته های ما در مورد اثرات بالینی ADHD در نمونه های زن، اهمیت بهداشت عمومی این وضعیت در دختران و زنان و همچنین نیاز به بررسی مداوم مکانیسم های زمینه ای، به ویژه در مورد خطر ابتلا به خود آسیب در بزرگسالی جوان است.
مشاوره ازدواج
هینشو افزود، "ADHD یک وضعیت قابل درمان است، تا زمانی که مداخلات به دقت مورد نظارت قرار گرفته و به مدت چندین سال ادامه یابد".
