هورمون درمانی چیست

ترنس

هورمون درمانی چیست؟مراحلش چیست؟در ان چ اتفاقی میوفتد؟

پاسخ (2)

0 votes

تا پیش از این تصور می شد که وظیفه رحم نگهداری محتویات بارداری است و پس از اتمام دوران زایمان دیگر نیازی به بودنش نیست، اما تحقیقات و مطالعات جدید ثابت کرده که زنانی که به هر دلیلی رحم خود را خارج کرده اند در مقایسه با کسانی که هنوز رحم داشته اند، درصد بیماری های قلبی آن ها بسیار شایع بوده است. براساس این تحقیقات رحم قادر است هورمون هایی را ترشح کند که برای سلامت عمویم زن لازم است. این امر در مورد تخمدان ها نیز صدق می کند. بسیاری از هورمون هایی که تنظیم کننده میزان چاقی و لاغری و میزان قند و چربی بدن هستند در رحم و تخمدان ها ترشح می شود.

سونوگرافی از رحم و تخمدان ها از جمله اقدامات اولیه است تا مشخص شود که مشکل پایه ای در رحم و تخمدان ها وجود ندارد. هورمون ها نیز بررسی می شوند تا وضعیت تیرویید و پرولاکتین و حتی چربی های بدن تری گلیسیرید و کلسترول و آنزیم های کبدی مشخص شود. در این مرحله از آزمایش ها وضعیت کلیه ها و فشار خون نیز باید مورد توجه قرار گیرند.

در ادامه این آزمایش ها یک تست پاپ اسمیر یا تست سرطان از دهانه رحم نیز الزامی است. ماموگرافی و دانسیتومتری (تراکم استخوان) در گروه تست های سلامتی هستند که به طور معمول در سن یائسگی باید انجام شوند، چه مریض قصد داشته باشد هورمون درمانی کند چه نخواهد، این غربال گری سلامت در این سن بهتر است که انجام شود.

ممکن است میزان حساسیت پستان ها افزایش یابد. وقتی خون رسانی به رحم و تخمدان ها تغییر می کند، هورمون هم روی خون رسانی اثر گذاشته و میزان حس زن نسبت به اندام خودش تغییر می کند. دقیقا مثل وقتی که می خواهد تخمک گذاری کند یا مثل وقتی که وسط سیکل قرار گرفته است، در سنین باروری، هورمون ها بالا و پایین می شوند و در نتیجه علایم یک زن تغییر می کند، اگر خانمی یائسه شده باشد و هورمون درمانی کند شبیه همان شرایط برایش تکرار می شود.

شروع سن یائسگی در زنان نامعلوم است و گاهی حتی در سنین سی سالگی اتفاق می افتد. این امر متاثر از ژن، شرایط خانوادگی و سابقه بیماری ها دارد. وزن، تعداد زایمان ها و نوع رژیم های دارویی در شروع سن یائسگی نیز بی تاثیر نیست.

به عبارتی محیط زندگی و سبک زندگی با شروع یائسگی ارتباط مستقیم دارد که با توجه به این شرایط، به طور معمول از حدود 48 تا 52 سالگی یائسگی اتفاق می افتد.

دو نکته خیلی مهم در سنین یائسگی و تاکید بر هورمون درمانی وجود دارد و اینکه شانس افزایش بیماری های قلبی و عروقی را کاهش می دهد. دیده شده زنانی که بعد از یائسگی استروژن استفاده کرده اند، پاکسازی لخته از داخل عروق کروناری اتفاق افتاده است.

در صورت عدم استفاده از هورمون در زنان، تا 60 سالگی شانس بروز بیماری عروق کروناری قلب تا دو برابر آقایان افزایش می یابد. مسئله دیگر گرگرفتگی در خانم های یائسه است.

گرگرفتگی به علت حملات تخلیه ای سیستم عصبی خودکار بدن اتفاق می افتد که باعث می شود پوست سر و صورت و قفسه سینه به صورت ناگهانی قرمز شود، افزایش ضربان قلب و احساس گرمای شدید از دیگر موضوعاتی است که خانم های یائسه را آزار می دهد. یکی از دلایلی که خانم ها در سنین یائسگی تصمیم به استفاده از هورمون می گیرند همین حملات شدید گرگرفتگی است که زندگی را برایشان سخت می کند.

موضوع دیگر برای استفاده از هورمون درمانی، تحلیل رفتن سیستم پوشاننده اوروژنیتال یا ادراری تناسلی است که منجر می شود خانم یائسه در مورد مقاربت دچار مشکل شوند. از آنجا که محیط واژن خشک شده و ترشحی ایجاد نمی شود، مشکلاتی را در امر مقاربت برای آنها به وجود می آورد. یک فایده دیگر هورمون درمانی، درمان و پیشگیری از سوزش و تکرر ادرار و عفونت ادراری است.

آیا هورمون درمانی در مقابله با بیماری آلزایمر هم تاثیری دارد؟
اثر مفید استروژن روی حافظه به خصوص حافظه کلامی تایید شده است. اگر خانمی در سنین یائسگی با یک آقای هم سن مقایسه شود، خانمی که هورمون درمانی نکرده است شانس ابتلا به آلزایمر در او 3 برابر افزایش دارد و این باز از محاسن هورمون درمانی در این سن محسوب می شود.

موضوع مهم دیگر در هورمون درمانی جلوگیری از پوکی استخوان است. بسیاری از خانم ها در شرایطی یائسه می شوند که از میزان پوکی استخوان خود اطلاعات دقیقی ندارند. پوکی استخوان یک بیماری خاموش است و حتی در زنانی که لاغر هستند اما الکل و سیگار زیاد مصرف می کنند و سابقه روماتیسم مفصلی در آنها وجود داشته، در این حد افراد شانس بروز استئوپروز افزایش پیدا می کند.

هرچند استفاده از یک سری داروها مثل کورتون به مدت طولانی، استفاده از هورمون های تیروییدی یا داروهای ضدتشنج و داروهایی که برای رقیق شدن خون در برخی از موارد خاص استفاده می شود، شانس بروز به استئوپروز یا پوکی استخوان را افزایش می دهد.

آیا فراموش کار هستید؟ جدیدترین شیوه درمانی فراموشی از طریق نوروفیدبک

مکان شما: خانه / علوم شناختی و اعصاب و روان / آیا فراموش کار هستید؟ جدیدترین شیوه درمانی فراموشی از طریق نوروفیدبک...

اکثر مردم فکر می کنند که یک حافظه عالی وجود دارد، یعنی همه چیز را می توان به یاد داشته باشند و فراموشکاری را یک اختلال روانی خطرناک می دانند.

اما در دنیای شلوغ امروز که هر روز چیزی تازه ای اتفاق می افتد ، شاید فراموش کردن حتی مفید هم باشد.

دو متخصص مغز و اعصاب که مقاله خود را در مجله Neuron منتشر کرده اند نیز نظر مشابهی دارند.

بلیک ریچارد، استاد دانشگاه تورنتو، می گوید که حافظه انسان نباید مانند یک دوربین عمل کند و همه چیز را ضبط کند.

 بلکه فقط یک سری قوانین است که به ما کمک می کند تصمیم بگیریم.

بنابراین، منطقی است که برخی از اطلاعات غیر قابل دسترس از ذهن پاک شوند.

و آن هایی که گمراه کننده هستند نیز به بیرون ذهن منتقل می شوند.

با این حال، ما هنوز به اندازه کافی محدودیت هایی برای فهمیدن چگونگی کارکرد ذهن و بدن انسان و ذخیره سازی اطلاعات داریم.

جالب توجه است که مغز انرژی و داده ها را مصرف می کند تا اطلاعات زیادی را فراموش کند.

مانند یک رایانه ای که یک پرونده را در فایل دیگری با همان نام فایل می نویسد آن را بازنویسی می کند، ذهن و مغز هم همان عملکرد را دارند.

اطلاعات توسط نورون های جدید یا نورون های بزرگتر بازنویسی می شود، یا ارتباط بین نورون ها کاهش می یابد.

اما ما به خوبی می دانیم که ظرفیت مغز انسان به مراتب فراتر از آن چیزی است که ما در زندگی خود از ان استفاده می کنیم.

اختلال اوتیسم در کودکان

۲۳ اردیبهشت.۱۳۹۵

2 نظر

اختلال اوتیسم در کودکان

اوتیسم یکی از اختلالات شایع در دوران کودکی است که در بسیاری از کودکان جهان وجود داشته و در اصطلاح به آن در خود ماندگی نیز گفته می شود. کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم همانطوری که از اصطلاح آن پیدا است نمی توانند به خوبی با محیط اطراف ارتباط برقرار کنند و در خود هستند. این اختلال معمولا از قبل از سنین سه سالگی بروز پیدا می کند. و گرچه در سنین و دوران مختلف میزان اثر آن بر بدن و ذهن کودک متفاوت می باشد اما به هر حال تاثیرات بد آن باعث اختلال در برقراری ارتباط کودک اوتیسمی با دیگران می شود. تعداد کودکانی که به بیماری اوتیسم گرفتار هستند روز به روز در جهان در حال افزایش است و ایران نیز از این قاعده مستثنی نمی باشد.

گرچه روشی پیش گیری کامل و جامعی برای این اختلال وجود ندارد اما شناخت و فهم به موقع این بیماری در کودک می تواند سبب درمان بهتر او در سنین پایین تر باشد. به نظر می رسد که وجود اختلال در سیستم عصبی باعث عدم عملکرد درست مغز می شود. کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلال اوتیستیک در انجام بازی و ارتباط با دیگران و رفتارها و مهارت های اجتماعی دچار مشکل و اختلال هستند به دلیل آنکه مغز آنها در برقراری مهارت ها و روابط اجتماعی و ارتباط با دیگران درست عمل نمی کند. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است که در برخی از علوم مانند ریاضیات یا هنر نابغه باشند اما برخی دیگر از کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است هوش کمی داشته و دوران تحصیل مشکلات متعددی با یادگیری داشته باشند و به نوعی یادگیری در آنان با اختلال و کندی صورت گیرد. کودکان اوتیسمی در برقراری ارتباط با دیگر افراد و هم سن و سالان خود دچار مشکل هستند و برخی از آن ها در دوران نوجوانی و جوانی بدتر نیز شده و به کلی در برقراری ارتباط و هم کلام شدن با دیگران به مشکل بر می خورند. هر کودکی در هر نقطه ای از جهان که باشد احتمال ابتلا به اوتیسم را دارد اما در ارتباط با این بیماری و اختلال باید مواردی مطرح شود. اول اینکه از نظر جنسیت پسران بسیار بیشتر از دختران در خطر ابتلا به اختلال اوتیسم قرار دارند به صورتی که آمار پسران مبتلا به این بیماری سه تا چهار برابر دختران می باشد. سابقه خانوادگی و یا ژنتیک فرد نیز در این زمینه تاثیر گذار است مثلا احتمال اینکه کودک مبتلا به اوتیسم از خانواده ای باشد که یکی از نزدیکان و یا اعضای خانواده دارای این اختلال باشد زیاد است و یا اگر کودکی مبتلا به اوتیسم در خانواده ای باشد احتمال اینکه یک کودک دیگر با این اختلال مواجه شود زیادتر می شود.

از نظر بیماری ها باید گفت کسانی که بیماری های خاص دیگری دارند احتمال ابتلا به اوتیسم بیشتری نیز دارند و نکته دیگر این است که سن والدین و پدر و مادر کودک در هنگام تولد او می تواند یکی دیگر از دلایل افزایش دهنده احتمال ابتلا به اوتیسم در کودک باشد و در این باره احتمال داده می شود که فرزند یک والدین بزرگسال و پیرتر احتمال بیشتری در ابتلا به اوتیسم دارد. هنوز راهی برای جلوگیری و پیش گیری از ابتلای کودکان به اختلال اوتیسم وجود ندارد اما فهم به موقع این بیماری می تواند باعث کاهش خطرات و اثرات آن در کودک گردیده و آینده ای بهتر را برای او رقم بزند. والدین باید به این نکته دقت کند که اگر این بیماری به موقع تشخیص داده شود و برای درمان آن به موقع اقدام گردد کودک می تواند بسیاری از مهارت های لازم را طی دوره درمان آموخته و در آینده نیز می تواند همانند یک فرد عادی و بدون هیچ مشکلی زندگی کند اما این مستلزم سختی کشیدن های والدین و کودکان مبتلا به اوتیسم در فرایند درمان است. در نحوه برقراری ارتباط کلامی در کودکان مبتلا به اوتیسم باید گفت که این کودکان در برقراری های کلامی مشکل داشته مثلا اگر فردی در رابطه با موضوعی با آن ها صحبت کند او آن صحبت ها را نادیده گرفته و در مورد موضوع مورد علاقه خود صحبت را ادامه می دهد و به قول معروف انگار نه انگار که موضوع بحث اصلا چیز دیگری بوده است. تحقیقات پژوهشگران بر روی مغز افراد اوتیسمی نشان می دهد که این نوع کودکان از نظر اندازه، مغزی به مراتب کوچک تر از سایر هم سن و سالان خود دارند و به همین دلیل شاید مشکلاتی در سیستم و عملکرد مغزی در آنان به وجود اید. به هر حال برای درمان بیماری اوتیسم فرایندی وجود دارد که به تشخیص پزشک و آزمایشات بر روی کودک در نظر گرفته می شود.

منبع:ساینس دیلی

یادگیری تنفس عمیق

این عقیده  و باور در بسیاری از فرهنگ ها وجود دارد که فرآیند تنفس ، ماهیت و گوهر وجود می باشد. تنفس عبارت از یک فرآیند منظم از انقباض و انبساط می باشد، و همچنین یکی از مثال های قطبیت پایدار است که در طبیعت مشاهده می شود و همانند شب و روز، بیداری و خواب، رشد فصلی و دهه ای و در نهایت مرگ و زندگی می باشد.

بر خلاق بقیه عملکردهای بدن، تنفس به راحتی برای ارتباط بین سیستم ها استفاده می شود، که یک ابزار بسیار مناسبی برای کمک کردن و تسهیل گر تغییرات مثبت می باشد. این تنها عملکرد بدن است که ما هم به صورت ارادی و هم غیر ارادی آن را انجام می دهیم.  ما می توانیم به صورت تعمدی از تنفس استفاده کنیم تا بر عوامل غیر ارادی (به طور مناسب با سیستم عصبی) تاثیر بگذاریم که این امر منجر به منظم شدن فشار خون، ضربان قلب، جریان خون، گوارش و بسیاری دیگر از عملکردهای بدن خواهد شد. تمرین تنفس می تواند به صورت پل و نقطه اتصالی بین عملکرد های بدن باشد که ما در حالت عمومی به صورت خود آگاه بر آن کنترل نداریم.

طی دوره ای که ما تحت فشار های احساسی و عاطفی هستیم، دستگاه عصبی سمپاتیک ما منجر به تحریک و تاثیر بر تعداد واکنش های فیزیکی ما می شود. در این حالت ضربان قلب ما افزایش می یابد، عرق می کنیم، عضلات ما سفت می شوند و تنفس ما سریع و کوتاه می شود. اگر چنین فرآیندی در مدت زمان طولانی وجود داشته باشد، دستگاه عصبی سمپاتیک ما، در حد بالایی تحریک می شود و این عمر منجر به ایجاد عدم تعادل گردیده که می تواند بر سلامتی ما تاثیر گذاشته و منجر به التهاب بالا، فشار خون بالا و درد عضلانی ما در چندین ناحیه از بدن شود.

کاهش هوشیارانه ضربان قلب، کاهش تعریق و آرمش عضلانی سخت تر از تنفس ارام و عمیق است. تنفس می تواند به منظور تاثیر مستقیم بر تغییرات استرس زایی که منجر به تحریک مستقیم دستگاه عصبی پارا سمپاتیک می شود تاثیر گذار باشد و این امر منجر به آرامش و معکوس شدن تغییرات مربوط به تحریک دستگاه عصبی سمپاتیک ما می شود. می توان مشاهده کرد زمانی که ما در استرس هستیم تنفس عمیق و یا آه می کشیم، چگونه بدن ما این کار را به صورت طبیعی انجام می دهد.

فرآیند تنفس قابل آموزش است

آموزش تنفس می تواند برای تاثیرات مثبت و منفی روی سلامتی اموزش داده شود. استرس مزمن می تواند منجر به ایجاد محدودیت در بافت ارتباطی و ماهیچه ای در قفسه سینه شود، که این امر در نتیجه کاهش دامنه جنبش قفسه سینه ایجاد می شود. به دلیل تنفس کم عمق تر و سریع تر، قفسه سینه نمی تواند مثل حالتی که تنفس عمیق و آهسته تر صورت می گرفت، باز شود و موارد بیشتری از ورود و خروج هوا در قسمت بالایی بافت شش به سمت سر، اتفاق می افتد.

اگر فردی هستید که تنفس سطحی با قفسه سینه می کشد دست راست را روی قفسه سینه قرار دهید و دست چپتان را بر روی شکم، و این نوع تنفس را تجربه خواهید کرد. در زمانی که شما تنفس می کشید، ببینید که کدام دستتان بیشتر بالا می آید. اگر دست راست شما بیشتر بالاتر بیاید، شما از طریق سینه هوا گیری می کنید. اگر دست چپ تان بیشتر بالا آمد، از طریق شکم خود دم و بازدم می کنید.

تنفس سطحی از طریق  قفسه سینه نا موثر است، به دلیل اینکه بیشتر جریان خون بدن، در قسمت پایین شش اتفاق می افتد، که این قسمت در طول تنفس سطحی با قفسه سینه انبساط کمی می یابد. تنفس با قفسه سینه ی سریع و کم عمق، در نتیجه تبادل اکسیژن کمتر در جریان خون اتفاق می افتد و مواد مغزی کمتری را به بافت ها تحویل می دهد. نکته امید وار کننده این است که همانند بازی با وسایل و یا دو چرخه سواری،  شما می توانید بدن خود را برای بهبود روش های تنفس، مجهز تر و آماده تر کنید. با تمرینات مناسب، شما می تواند بیشتر مواقع از طریق شکم و معده خود تنفس بکشید و این کار را می توانید در موقع خواب هم انجام دهید.

مزایای تنفس شکمی

تنفس از طریق شکم همچنین به صورت تنفس دیاگرامی نیز شناخته می شود. دیاگرام عبارت از ماهیچه های درازی است که در بین سینه و معده قرار گرفته است. زمانی که منقبض می شود، به سمت پایین فشار داده می شود و باعث می شود که معده پهن تر شود. این امر منجر به فشار منفی در داخل سینه شده و هوا را با فشار داخل شش ها انتقال می دهد. فشار منفی و همچنین کشیدن خون به سمت قفسه، منجر به تقویت بازگشت خون از طریق سیاه رگ به سمت قلب می شود. این امر منجر به بهبود استقامت در هر دو مورد بیماری ها و فعالیت های ورزشی می شود. ، جریان لنف، که دارای سلولهای محافظی زیادی هست، همانند خون تقویت می شود. تنفس شکمی علاوه بر  پهن تر کردن کیسه هوای شش ها و تقویت جریان خون و لنف، منجر به تقویت پیشگیری از عقونت شش ها و دیگر بافت ها می شود. ولی اکثر مواقع عامل و ابزار مناسبی برای تحریک واکنش های آرامش گرانه می باشد که در نتیجه سفتی و انقباض کمتر و احساس کلی خوب بودن ایجاد می شود.

روش های تنفس شکمی

تمرینات تنفسی همانند این مورد باید روزی دوبار انجام شود یا هر موقع که مغز شما دارای تاخیر عملکردی به دلیل افکار ناراحت کننده باشد یا زمانی که احساس درد می کنید.

• یک دستتان را روی قفسه سینه قرار دهید و دست دیگر را روی شکم بگذارید. وقتی که نفس عمیقی می کشید، دستی که روی شکم قرار داده اید باید بالاتر از دستی که روی سینه خود قرار دادید ، باشد. این کار شما را مطمئن می سازد که دیافراگم هوا را به قسمت پایینی شش های شما هدایت می کند.
• بعد از بیرون دادن تنفس از دهان، یک تنفس کوتاهی را از طریق دماغ خود بکشید، به طوری که تصور کنید شما کل هوای اتاق را به داخل شش خود می مکید و این کار را برای هفت بار انجام دهید ( تا حدی که قادر به انجام این کار باشید، نباید از هفت مورد بیشتر باشد).
• هوا را از طریق دهان خود به آرامی بیرون دهید و این کار را برای هشت بار انجام دهید. وقتی که هوا با ریلکس کردن آزاد شد، به آرامی ماهیچه های شکم خود را منقبض کنید تا کل هوای موجود در شش های خود را به بیرون انتقال دهید. یاد آوری این نکته مهم می باشد که ما تنفس عمیق را از طریق وارد کردن و مکیدن هوای بیشتر انجام نمی دهیم، بلکه این کار را از طریق تخلیه کامل هوای داخل شش انجام می دهیم.
• این کار را برای برای چهار بار و هر بار با پنج تنفس عمیق انجام دهید و سعی کنید که که مدت زمانی که هر تنفس طول می کشد، ده ثانیه طول بکشد (یا شش بار در هر دقیقه). به این ترتیب افزایش ضربان قلب ما به طور قابل تنظیم و قابل تغییری می باشد و این امر تاثیر مثبتی بر روی سلامتی قلبی دارد.

در حالت کلی، بازدم باید دو برابر استنشاق طول بکشد. استفاده از دست قرار گرفته بر روی شکم و سینه، برای تمرین و یادگیری تنفس عمیق شکمی می باشد، هنگامی که با تنفس خود کنار امدید و یاد گرفتید دیگر نیازی به گذاشتن دست ها نیست.

تنفس شکمی فقط یک مورد از تمرینات تنفسی می باشد.  ولی برای یک فرد خیلی مهم است تا قبل از پیدا کردن روش های دیگر این کار را یاد بگیرد. هر چقدر که تمرین شود بیشتر به صورت طبیعی برای بدن و کارکرد آن موثر خواهد بود.

از تمرینات تنفس برای افزایش انرژی خود استفاده کنید.

اگر در طول زمان تمرین کنید، تنفس شکمی می تواند به افزایش کل انرژی شما در طول روز منجر شود، ولی برخی مواقع ما نیاز به بهبود سریع داریم. تمرینات تنفسی ذکر شده در ادامه متن ( همچنین به صورت تنفس های تحریک و تهییج معروف هستند) می تواند در طول زمانی که احساس خستگی می کنید استفاده شود که ممکن است ناشی از رانندگی در مسافت طولانی و یا در هنگام نیاز به انرژی مجدد برای کار باشد. این کار ها نباید به جای تنفس شکمی صورت گیرد، ولی باید به صورت موارد اضافی و ابزار کمکی برای افزایش انرژی شما ، در مواقعی که نیاز دارید ، صورت گیرد. این تمرین های تنفسی بر خلاف تنفس شکمی می باشد. تنفس های با ریتم سریع و کوتاه تر می باشد که برای افزایش انرژی بوده و شبیه به تنفس از طریق سینه می باشد که ما در مواقعی که استرس داریم، انجام می دهیم. تنفس های ذکر شده در پایین آدرنالین را مجددا در بدن تولید می کند و منجر به تحریک و تهییج فرد می شوند. این مورد زمانی صورت می گیرد که فرد استرس داشته و منجر به آزاد سازی مواد شیمایی انرژی زا همانند آدرنالین ( اپی فرین) می گردد. مشابه بیشتر عملکرد های بدن، این موارد نیز با هدف فعال بودن صورت می گیرد، ولی استفاده بیش از اندازه و افراطی تاثیرات منفی دارد که در بالا هم بحث شده است.

روشهای تنفسی راحت ( تنفس تحریک و تهییج کننده)

این تمرین از روش های یوگا می باشد برای کمک به تهییج انرژی در زمانی که بدان نیاز دارید، مورد استفاده قرار گیرد.  این موارد کارهای مفیدی هستند که قبل از نوشید یک لیوان قهوه می تواند صورت گیرد.

• در یک وضعیت عمودی مناسب، که ستون فقرات شما به صورت عمودی قرار گیرد، بنشینید.
• با بستن دهان خود به صورت آرام، تنفس بکشید و هوا را بیرون دهید و این کار را از طریق بینی خود و تا حد ممکن سریع انجام دهید. برای داشتن یک ایده از نحوه انجام دادن این کار، فرض کنید که یک فرد از پمپ دو چرخه (کیسه سازهای بادی یا دم) برای تلمبه زدن به تایر استفاده کند. انبساط مربوط به استنشاق بوده و انقباض مربوط به بازدم بوده و هر دو دارای مدت زمان یکسانی می باشند.
• میزان و تعداد تنفس سریع بوده و به صورتی می باشد که در طول هر ثانیه ، فرایند استنشاق – بازدم برای دو تا سه بار صورت می گیرد.
• در هنگام انجام دادن این تمرین، شما باید احساس راحتی در قسمت گردن، سینه و شکم خود داشته باشید. قدرت عضلات موجود در این نواحی بدن ، با تکرار انجام این روش تمرینی افزایش خواهد یافت. این کار یک ورزش و تمرین واقعی می باشد.
• در زمانی که این کار را برای اولین بار شروع می‌‌کنید، برای مدت زمان بیش از 15 ثانیه انجام دهید. در هنگام انجام این کار، به آرامی طول تمرین را در هر بار به مدت 5 ثانیه افزایش دهید. تا زمانی که احساس راحتی می کنید این تمرین را طول دهید، ولی نباید بیش تر از یک دقیقه طول بکشد.
• یک خطر احتمالی در تمرین نفس نفس زدن سریع وجود دارد، و می تواند منجر به کاهش هوشیاری شما شود، در صورتی است که این تمرین برای شروع، برای مدت زمان خیلی زیادی طول بکشد. به همین منظور، باید در یک محیط سالم و امن همانند تخت خواب یا صندلی این کار صورت گیرد.

این تمرین می تواند هر صبح موقع از خواب بیدار شدن و یا زمانی که به افزایش انرژی نیاز دارید، صورت پذیرد.

منبع:ساینس دیلی

برچسب ها: تنفس عمیق ,فرایند تنفس عمیق ,مزایای تنفس شکمی ,

تئاتر درمانی، کمک به کودک و مربی

• 
  
• 
  

16

 آیا تا به حال فرزند خود را به تئاتر برده‌ایم و به این موضوع فکر کرده‌ایم که چقدر تئاتر می‌تواند در  رشد فکری و اعتماد به نفس به کودکان کمک کند؟ یکی از مشکلاتی که امروزه بچه‌ها در حین ورود به مدرسه به آن مواجه هستند و نمی‌توانند با آن به راحتی کنار بیایند، ورود یکدفعه به مدرسه و محیط آن است. آیا می‌دانید با رفته به تئاتر و حضور در این مکان‌ها می‌توانید این حس بد را از فرزندانتان دور کنید؟

هنر تئاتر و نمایش دروازه‌ای است برای ورود به جهان کتاب، اندیشه، موسیقی، شعر و قصه. هنری که در قالبی مستقل برای کودکان نیز به روی صحنه می‌رود و به این رتیب این گروه سنی علاوه بر سینما و داستان صاحب تئاتر مخصوص خودشان نیز هستند.

این هنر به مخاطب کودک خود در تقویت حس اعتماد به نفس، پرورش قدرت بیان و حافظ و پرورش حس زیبایی‌شناسی و شخصیت اجتماعی کمک می‌کند.

بر این باوریم که تئاتر کودکان از بزرگ‌ترین ابداعات قرن بیستم بوده است. این نوع تئاتر، قوی‌ترین معلم اخلاق و بهترین انگیزه به سوی بهزیستی است که نبوغ آدمی را آفریده است.

بسیاری دیگر از بزرگان حوزه هنر و ادبیات و روان‌شناسی کودک نیز بر تاثیر این هنر در رشد شخصیت اجتماعی کودک و شناسایی آن به عنوان عرصه‌ای برای بروز و رشد استعدادها و خلاقیت‌های کودکان و فرصتی برای نقش‌آفرینی و کسب آمادگی به منظور ورود به اجتماع و زندگی و در عین حال مجالی برای تغییر رفتارهای ناهنجار توجه و تاکید کرده‌اند.

این توجه تا حدی است که امروزه از تئاتر درمانی در حوزه‌های روان‌شناسی، هنر و آموزش کودک صحبت می‌شود و از آن به مثابه یکی از روش‌های رایج و موثر در درمان بیماری‌های روحی و روانی ناهنجاری‌های اخلاقی کودکان و نوجوانان استفاده می‌شود.

به وسیله هنر می‌توان مفاهیم و آموزه‌های درسی را نیز در ذهن و حافظه عمیق کودک ماندگار کرد. از این رو می‌توان از این هنر در آموزش و انتقال مفاهیم درسی و علمی در مهدهای کودک و مدارس نیز کمک گرفت.

یکی از وظایف آموزش و پرورش کشف استعدادهای هنری کودکان است و مربیان مهدهای کودک و آموزگاران می‌توانند با استفاده از نمایش و تئاتر فرایند آموزش را تسهیل کرده و مفاهیم را در حافظه بلندمدت کودکان ثبت کند. ضمن اینکه این هنر می‌تواند به آنها در شناخت مشکلات و ناهنجاری‌های اخلاقی و رفتاری کمک کند.

تعریف تئاتر کودک و نوجوان

وقتی از تئاتر کودک و نوجوان صحبت می‌کنیم، منظورمان تئاتر برای مخاطب کودک یا نوجوان است. یعنی تئاتری که برای این گروه سنی تولید شود و آنها از دیدنش لذت ببرند. البته تئاتر درباره کودکان و نوجوانان هم وجود دارد که متفاوت از تئاتر برای کودک و نوجوان است. مثلا ممکن است تئاتری با موضوع مشکلات بچه‌ها تولید شود، اما مخاطبش خود بچه‌ها نباشند، بلکه مخاطب آموزگاران، روان‌شناسان و مربیان و والدین باشند.

در واقع از اینگونه نمایش و تئاتر می‌توان برای آشنایی آموزگاران یا مربیان با بچه‌هایی که مشکلات رفتاری و اخلاقی یا مشکلاتی مانند بیش‌فعالی دارند، استفاده کنیم و چگونه رفتار کردن با این دست بچه‌ها را به آنها بیاموزیم؛ در اینجاست که بحث تئاتر درمانی نیز مطرح می‌شود. به خصوص آموزگاران کلاس اول ابتدایی باید با تئاتر درمانی آشنا باشند، چرا که با استفاده از تئاتر و موسیقی می‌توان این بچه‌ها را درمان کرد.

امروزه از تئاتر به عنوان یک وسیله آموزشی هم استفاده می‌شود. مانند وقتی که کودکان برای نخستین بار حضور در اجتماع و مدرسه را تجربه می‌کنند. بچه‌های کلاس اول معمولا در روزهای نخست مدرسه دلهره و اضطراب دارند، چرا که مدرسه برای آنها مکانی ناشناخته است. ما باید این مکان ناشناخته و غریب را برای بچه‌ها ملموس، آشنا و شاد تبدیل کنیم و برای این کار می‌توان از تئاتر کمک گرفت.

برای این موضوع پیشنهاد می‌شود که آموزش و پرورش در روز نخست مدرسه در ورودی، خیابان و کوچه‌ای که مدرسه وجود دارد، از گروه‌های تئاتر کمک بگیرد تا این گروه‌ها با تدبیر خاصی مانند نمایش و عروسک بچه‌ها را وارد مدرسه کنند. در تجربه‌ای دیدیم کودکی که دست مادرش را محکم گرفته بود، با دیدن این گروه‌ها و بقیه بچه‌ها دست مادرش را رها کرد و همراه گروه تئاتر و بدون هیچ ترسی وارد مدرسه شد.

حتی عده‌ای پیشنهاد می‌کنند که تا چند روز نخست با استفاده از نمایش، موسیقی و بازی، بچه‌ها را با محیط جدید مأنوس کنیم و بعد درس دادن را آغاز کنیم. به این ترتیب ترس بچه‌ها از مدرسه و دوری از خانواده در همان لحظات ابتدایی از بین می‌رود.

خوب است که درس دادن هم با تئاتر، موسیقی، داستان و به طور غیر مستقیم باشد. کار هنر غیر مستقیم، زیر پوستی و عاطفی کردن پیام است. بنابراین وقتی تئاتر به کودک آموزش بیاید، کار آموزگار و مربی هم آسان می‌شود. حتی ژان پیاژه هم در تحقیقاتش به این موضوع اشاره کرده و نتیجه گرفته مفاهیمی که بچه‌ها از طریق هنر یاد می‌گیرند، پایداری بیشتری در ذهنشان دارند. او معتقد است پیام‌های مستقیم به حافظه کوتاه مدت می‌روند، اما پیام‌هایی که از طریق هنر منتقل می‌شوند، در حافظه بلندمدت ثبت می‌شوند و به این ترتیب ماندگاری بیشتری دارند.

پیاژه همچنین می‌گوید وقتی کودک قصه می‌شنود یا نمایش می‌بیند و به‌خصوص وقتی که نمایش‌های رادیویی می‌شنود، شخصیت‌های نمایش را تجسم و تصور می‌کند.

بر اثر تصور بازیگرها و محیط و شخصیت‌ها، تخیل و ذهنش گسترش پیدا می‌کند و در نتیجه پذیرش برای درک درس‌ها دیگر بیشتر می‌شود. اگر معلمان و مسئولان آموزش و پرورش از کارکردهای تئاتر اطلاع داشته باشند، شک نکنید که از تئاتر بیشتر از حال برای پیشرفت کارشان استفاده می‌کردند، اما با وجود همه اینها متاسفانه هنوز در آموزش و پرورش ما این اتفاق نیفتاده است.

ما سینما درباره کودک، برای کودک و با کودک داریم. منظور از سینما یا تئاتر کودک این است که در اثر کودک حضور دارد، اما برای کدک یا درباره کودک نیست. یعنی صرف حضور کودک در یک اثر سینمایی یا نمایشی به معنی مناسب بودن آن برای گروه سنی کودک نیست.

مثلا در تئاتر بینوایان گرچه کودکان حضور دارند،‌ اما چندان برای کودک مناسب نیست. البته کودک با دیدن این نمایش ضرر نمی‌کند، اما ممکن است برایش خسته‌کننده باشد. بنابراین نمایش با کودک نیز نوع دیگری از نمایش و تئاتر است که هم می‌تواند برای کودک باشد و هم می‌تواند نباشد.

در دانشگاه‌های کشورهای دیگر تئاترهایی برای دانشجویان روان‌شناسی اجرا می‌شود که آنها با ناهنجاری‌های رفتاری کودکان آشنا شوند. یعنی دانشگاه به یک گروه تئاتر، نمایشی را با موضوع مشخص سفارش می‌دهد و آنها هم بنا بر موضوع، نمایشی را آماده و اجرا می‌کنند. مخاطب این نمایش علاوه بر دانشجویان روان‌شناسی، معلمان و اولیا هم می‌تواند باشد. با استفاده از نمایش می‌توان به والدین آموزش داد که اگر فرزندشان مشکل خاصی دارد، با او چگونه برخورد کنند. یا حتی اگر پدری در خانواده دچار نوعی رفتار خاص است، بچه‌هایش باید با او چگونه رفتار کنند.

در این مواقع تئاتر به کمک روان‌شناسی می‌آید و تئاتر درمانی به عنوان یکی از روش‌های درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

کارشناسان معتقدند که هیچ چیز جای تئاتر زنده را نمی‌گیرد. چرا با وجود همه رسانه‌های مختلف و شبکه‌های ماهواره‌ای باز هم تئاتر پابرجاست؟ در تالار هنر که ویژه تئاتر کودک و نوجوان است، گروه‌های بسیاری در نوبت اجرای نمایش خود هستند. این بدان معنی است که مردم هنوز هم از تئاتر استقبال می‌کنند، چرا که تاثیر ارتباط مستقیم و زنده با اثر نمایشی بسیار بیشتر از دیدن تئاتر تلویزیون است. تئاتر هنر زنده و بی‌واسطه است که در آن هنرمند و مخاطب رو در رو هستند و با هم بده بستان دارند.

بنابراین اگر تئاتری خوب باشد، خانواده‌ها و بچه‌ها استقبال می‌کنند. البته باید این موضوع را نیز در نظر داشت که اگر کودکی برای نخستین بار نمایشی ضعیف ببیند، دیگر برای همیشه از تئاتر زده می‌شود و ما برای همیشه یک بیننده تئاتر را از دست می‌دهیم.

تئاتر خوب چه ویژگی‌هایی دارد؟

هر کاری که به لحاظ زیبایی‌شناسی، تکنیک و موضوع حرفی برای گفتن داشته باشد، با مخاطبش رابطه برقرار می‌کند. این موضوع درباره سینما و کتاب هم صادق است. برای حاصل شدن چنین نتیجه‌ای ابتدا نمایش‌نامه‌نویس باید ذائقه مخاطب خود را بشناسد.

کارگردان هم متنی را که با ویژگی بهادادن به ذائقه مخاطب امروز نوشته شده را باید با استفاده از تکنیک‌های جدید و خوب به صحنه ببرد. در واقع باید متن و نمایش حرف تازه‌ای برای گفتن به مخاطب داشته باشد و گروه‌های مختلف رشد پیدا کنند و یکدیگر را تکرار نکنند.

گرچه بر اساس مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی، آموزش و پرورش و صدا و سیما موظف‌اند تئاتر را در مدارس و تلویزیون ترویج و تبلیغ کنند، اما این دو نهاد تاکنون کمکی به تئاتر کودک و نوجوان نکرده‌اند. طبق این مصوبه وزارت آموزش و پرورش موظف است برنامه مشخصی برای آموزش و ترویج هنر نمایش در مدارس تهیه و با هماهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ارائه نماید. ضمن اینکه با همکاری این دو وزارتخانه باید زمینه‌های تاسیس و گسترش هنرستان‌های نمایش فراهم گردد. در بخش دیگری از این مصوبه آمده است که فرهنگستان هنر موظف به تهیه طرح‌های بنیادی و کاربردی پژوهشی است و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران موظف به حمایت کامل از اجرای این طرح‌ها هستند. با وجود اینها هنوز تئاتر و نمایش در مدارس جا نیفتاده‌اند. البته گروه‌هایی هستند که فقط به تئاتر کودک و نوجوان می‌پردازند، اما هنوز تا حرفه‌ای شدن راه زیادی را باید طی کنند.

به پدر و مادرها توصیه می‌کنیم که اگر تا به حال با فرزندانشان به تئاتر نرفته‌اند، آن را تجربه کنند. چرا که با هم به تئاتر رفتن تجربه نوعی از با هم بودن در جامعه است. ضمن اینکه والدین با این کار کودکشان را با محیطی فرهنگی آشنا می‌کنند که ممکن است او را به تئاتر علاقه‌مند کند. کسانی که از مشکلاتی مانند اعتیاد بچه‌های خود می‌ترسند و نگرانند، می‌توانند از تئاتر برای پر کردن اوقات فراغتشان استفاده کنند. همچنین تئاتر کودک را در صحنه مشارکت می‌دهد و کودک وقتی از سالن بیرون می‌آید، به همه آنچه در تئاتر دیده فکر می‌کند، حس زیبایی‌شناسی‌اش را پرورش می‌دهد و دقت و تمرکزش را زیاد می‌کند.

تئاتر کودک را در صحنه مشارکت می‌دهد و کودک وقتی از سالن بیرون می‌آید، به همه آنچه در تئاتر دیده فکر می‌کند، حس زیبایی‌شناسی‌اش را پرورش می‌دهد و دقت و تمرکزش را زیاد می‌کند. ضمن اینکه یک حس جمعی را تجربه می‌کند و همه اینها قدم‌هایی است برای اجتماعی کردن کودکان. در برخی تئاترها بچه‌ها روی صحنه می‌روند و همین موضوع به آنها اعتماد به نفس می‌دهد.

معلمان و مربیان هم حتی اگر در مهد یا مدرسه سالن تئاتر هم ندارند، باز هم می‌توانند درس‌ها را با تئاتر آموزش دهند. حتی معلمان با استفاده از خلاقیت خود می‌توانند بعضی از درس‌ها را که قابلیت دارند، با استفاده از شعر و نمایش آموزش دهند، به طوری که خود بچه‌ها هم در آن مشارکت داشته باشند. به این ترتیب دیگر بچه‌ها سایه سنگین معلم را در کلاس حس نمی‌کنند و مفاهیم را هرگز از یاد نمی‌برند، به خصوص در مقطع ابتدایی. به این ترتیب تئاتر می‌تواند به کمک آموزش و پرورش بیاید.