گناه و در کل مرتکب یک گناه شدن می تواند عواقب خیلی بدی برای فرد داشته باشد و احساساتی همچون پشیمانی و عذاب وجدان را به همراه دارد. به خصوص اگر فرد با زندگی دیگران بازی کرده و یا در مباحث و مسائل جنسی مرتکب گناه شده باشد. اینجور افراد زندگی خوبی نداشته و همواره فکر گناهانشان آنان را مورد آزار قرار می دهد. درست است که از یک جایی به بعد ارتکاب گناه برای آنان عادی می شود اما فکر و عذاب وجدان هیچ گاه آنان را آسوده نخواهد گذاشت.
این افراد برای مقابله با این افکار یا خود را غرق در گناه می کنند و یا از راه خود بازگشته و پشیمان می شوند. بهترین راه برای آنان مشورت با کارشناسان و روانشناس ها است اما یک نکته حیاتی برای این افراد عدم چشیدن طعم خوشبختی در زندگی اینده خودشان است. آنان ازدواج کرده و حتی بچه دار می شوند اما این فکر که فردی گناه کار هستند و گذشته ای بد دارند آنها را مورد اذیت قرار می دهد. تا جایی که توان مقابله نداشته و دست به کارهای افراطی میزنند.
توصیه مشاوران به این افراد این است که از هرکجا که می توانندجلوی گناه خود را بگیرند سپس با مشورت و کارشناسی دقیق ازدواج کرده و گدشته خود را با همسرشان قبل از ازدواج در میان بگذارند در این صورت می توانند از عذاب وجدان راحت شده و بسیاری از مشکلات خود را حل نمایند. اما باید بدانند که وقتی ازدواج کرده اند متعهد هستند و دیگر باید به زندگی خود پایبند بوده و برای خوشبختی همسر و فرزندانشان تلاش نمایند.
منبع:e-teb.com
سلام. من مطالب سایت رو خوندم و خوب بودن اما دلیلی که برای ایجاد سوال دارم اینه که مورد من کمی با بقیه فرق داره:
من 20 سالمه و عاشق دختر عموم ( دختر خالم ) شدم اون 5 سالی حدودا از من کوچک تره.
در واقع ایشون هم دختر خالم هستن و هم دختر عموم ( عموم با خالم ازدواج کرده )
احتمال این که من بتونم با ایشون ازدواج کنم وجود داره ؟؟
با سلام خدمت شما دوست عزیز
اگر منظور شما مشکلات ژنتیکی می باشد که باید با یک مشاور ژنتیک مشورت
کنید. اما اگر از نظر انتخاب خانواده ها می باشد به دلیل اینکه فامیل می
باشید و از تمام جزییات همدیگر تقریبا اطلاع دارید بستگی به دیدگاه خانواده
عمویتان و دختر عمویتان نسبت به شما دارد که جواب مثبت دریافت کنید.
شاد باشید
برای کودکان در هر سنی اضطراب می تواند بدون هیچ گونه زنگ خطری رخ دهد. معمولا کودکان نشانه های اضطراب را در مواجهه با موقعیت های جدید،هنگام ادراک درد مزمن یا هنگام ترس از جدایی بروز می دهند. ملاقات های روتین با متخصصان پزشکی، جاماندن از مدرسه یا تغییرات دیگر در جریانات روزانه کودک همه می توانند منجر به احساس اضطراب شوند. علی رغم بهترین تلاش ها برای آماده سازی کودک در مواجهه باموقعیت های جدید، آنها باز هم ممکن است وضعیت های اضطرابی خفیف، متوسط و یا حتی شدیدی را تجربه کنند. هر کودکی به روشهای گوناگون نشانه هایی از اضطراب را نشان می دهد اما معمولا نشانه هایی شامل تغییر در سطح فعالیتشان، خیس شدن کف دستان، ضعف در پاها، دل درد، سردرد یا سرنخ های رفتاری مانند گریه کردن، ناخن جویدن، کندن مو یا کوبیدن سر به در و دیوار را از خود نشان می دهند.
مهم نیست که در چه موقعیت هایی کودکتان دچار اضطراب می شود؛ راهکارهایی وجود دارد که می تواند به آنها کمک کند تا این احساس را تخلیه کرده و از بروز وقایع بعدی پیشگیری کنند.
اولین مرحله در مورد توجه قرار دادن اضطراب کودکتان آن است که به آنها کمک کنید تا تغییرات در بدن و رفتارشان را درک کنند. سپس به تدریج برای کودکتان رفتارهایی که مشاهده می کنید را برشمرید و نیزدر صورت متوجه شدن رفتارها از آنها سوأل بپرسید. برای مثال، اگر کودک هنگام عصبانی شدن شروع به ناخن جویدن می کند، سعی کنید عباراتی مانند “می بینم که شما در حال ناخن جویدن هستی. خودت متوجه شدی؟” بپرسید. با خاطر نشان ساختن رفتار کودک آن هم به روشی خنثی، شما در واقع به انها کمک می کنید که به نحوه پاسخ دهی خود به استرس توجه کنند. اگرچه، ممکن است از این رفتار ناامید شوید، اما از تأدیب کودکتان خودداری کنید زیرا ممکن است موجب احساس شرم شود که این هم به نوبه خود رفتارهای اضطراب مدار را تقویت می کند.
سپس، به کودکتان کمک کنید تا درک کند که احساس اضطراب عادی است و هرکسی نیز هنگام داشتن این احساس تغییراتی در رفتار یا خلقش به وجود می آید. برای کودکتان با اصطلاحاتی بیان کنید که بتواند درک کند چگونه موقعیت هایی را که موجب نگرانی ما می شوند می توانند مایۀ اضطراب و استرس شوند و اینکه این احساسات موجب آسیب رساندن به مغز و بدن ما می شوند. برای آنها توضیح دهید که همه افراد گاهگاهی احساس اضطراب و استرس می کنند و این احساسات برای هر کسی مختلف است. برای مثال، سعی کنید بگویید” من دوست ندارم با هر فرد غریبه ای مجبور به صحبت شوم. اگر یک زمانی واقعاً در این مورد دست پاچه شوم دست ها و پاهایم کاملاً سست می شوند”. به کودکتان کمک کنید تا درک کند در احساس اضطراب چیز اشتباهی وجود ندارد، بلکه این فقط روشی است که بدنمان به ما اجازه می دهد تا بدانیم آن موقعیت یا کار ناخوشایند است. پس از آنکه به کوکتان کمک کردید تا اضطراب را بشناسد و این احساس در او عادی شود؛ می توانید به او کمک کنید تا آرام شود. اولین گام آن است که با کودکتان در مورد آنچه باعث می شود در موقعیتی احساس اضطراب کنند صحبت کنید و سعی کنید در صورت امکان به شکل کلامی این ترس را کاهش دهید.برای مثال، ممکن است کودکتان در اتاق انتظار پزشک به دلیل ترس از آمپول، لمس با گوشی طبی سرد توسط پزشک یا نگرانی در مورد کم یا اضافه بودن وزن بسیار برانگیخته شود. با کودکتان راجع به آنچه که مایۀ پریشانی آنهاست صحبت کنید نه تنهامشکل اصلی را واضح سازید بلکه به کودکتان فرصت دهید تا اطلاعات صحیحی از آنچه مورد انتظار آنهاست کسب کنند. اگر کودکتان علایم اضطراب را ادامه می دهد از تکنیک های کاهش استرس برای کمک به آرام شدن آنها استفاده کنید. از برخی از مؤثرترین تکنیک ها شامل تمرین دم و بازدم، تصویرسازی جهت دار و اطمینان دوباره از وجود فیزیکی والدین در کنارشان کمک بگیرید.
به عنوان آخرین مورد، ممکن است لازم باشد که از موقعیت استرس زا دور بمانید و سعی کنید به زمان دیگری موکول کنید. اگر کودکتان جیغ می کشدیا علایمی از حملات پانیک را نشان می دهد، بهتر است او را به مکانی ببرید که در آنجا احساس امنیت می کند. کودک را به به انجام کاری که بیش از حد لزوم موجب ترس شود، مجبور نکنید. کودکی که از ارتفاع می ترسد نباید مجبور به زیاد نگریستن به لبه های ساختمان های بلند شود؛ کودکی که از لودگی می ترسد نباید مجبور به درآوردن ادای اشخاص دیگر برای تمسخر و ریشخند شود. کودکانی که این نوع از مداخلات اجباری را تجربه می کنند به احتمال بیشتری دچار تنفر و فوبیای ریشه دار می شوند. درعوض، کودکتان را تشویق کنید تا به تدریج در قالب گام های کوچکی بر اضطراب موقعیتی شان غلبه کنند. اگر اضطراب کودکتان شدید باشد به طوری که قادر به شرکت در فعالیت های ضروری و مناسب نباشند یا اگر به حدی مزمن است که مانع از داشتن زندگی اجتماعی سالم می شود، او را نزد پزشک متخصص اطفال برای ارائه دستورالعمل های لازم بیرید. از جمله عللی که باعث می شود شما در جستجوی پزشک باشید می توان نشانه هایی همچون امتناع از رفتن به مدرسه، نداشتن عادات خوابی مناسب، تغییرات غیرعادی در اشتها (افزایش یا کاهش اشتها)، پرتاب اشیا به عنوان مکانیسم سازگاری یا تغییرات در کارکرد ذهنی را نام برد.
شما به عنوان والدین بیشترین تأثیر را بر توانایی کودک در رویارویی با اضطراب دارید. شما با کمک به کودکان در پرچسب گذاری این نوع احساسات، عادی شدن احساسات و تدارک تکنیک های آرام سازی، در واقع؛ زمینه ایستادگی کودک در مواجهه با وقایع استرس زای بعدی را فراهم می کنید.
منبع: ساینس دیلی
آزواسپرمی چیست؟
آزواسپرمی (Azoospermia) در
پزشکی به مواردی اطلاق می شود که در آن مایع منی مرد فاقد اسپرم یا به
عبارت دیگر تعداد اسپرمهای مرد صفر می باشد. در اینگونه مردان هیچ اتفاق
قابل تشخیصی در ظاهر مایع منی نمی افتد، چون حدود یک درصد حجم منی را
اسپرمها تشکیل می دهند. تشخیص آزواسپرمی در یک مرد شوک بزرگی برای وی است.
این مردان دارای میل جنسی و عملکرد جنسی طبیعی هستند و فقط مشکل باروری
دارند. تشخیص این بیماری فقط با آزمایش میکروسکوپیک مایع منی می باشد که
باید حداقل در دو آزمایش به فاصله ۴ هفته از همدیگر تائید شود. در
ضمن برای تشخیص آزواسپرمی باید از روش استاندارد آزمایش مایع منی که
سازمان بهداشت جهانی توصیه کرده است استفاده نمود. در بعضی از مردان که
آزمایشگاه گزارش آزواسپرمی کرده است، اگر مایع منی سانتریفوژ شود و رسوب
حاصل از سانتریفوژ آزمایش گردد، اسپرم یافت خواهد شد که به آن اسپرم مخفی
یا کریپتواسرمی گفته می شود. آزواسپرمی با فقدان مایع منی متفاوت است. در
یک عده از مردان بنا به عللی پس از انزال مایع منی وجود ندارد،
این بیماری انواع مختلف دارد و جای بحث آن اینجا نیست. به یاری خدا در سایر
مقالات به مقوله فقدان منی نیز خواهیم پرداخت.
آزواسپرمی دارای دو علت کلی است: یا انسدادی در
مسیری که اسپرم را منتقل می کند وجود دارد که به آن آزواسپرمی انسدادی می
گویند (شکل) و یا اینکه بیضه ها اسپرم تولید نمی کنند که به آن آزواسپرمی غیر انسدادی می گویند. اندازه بیضه و اندازه گیری میزان هورمون FSH خون به ما کمک می کند که به سرعت تشخیص احتمالی را بدهیم. اگر اندازه بیضه ها کوچک و میزان هورمون FSH بالا
باشد، به احتمال زیاد فرد دچار آزواسپرمی غیر انسدادی است و شانس بچه دار
شدن تقریبا صفر است. گاهی بعضی از مردان بطور مادرزادی دارای فقدان لوله
های منی بر هستند. در این مردان حجم منی فوق العاده کم و حدود نیم میلی
لیتر می باشد.
در مردانیکه مبتلا به آزواسپرمی انسدادی هستند برای درمان از روشهای زیر، بسته به شرایط بیمار می توان استفاده کرد:
۱٫ پیوند لوله منی بر (واز) به اپیدیدیم با میکروسکوپ که در اصطلاح پزشکی به آن Vasoepididymostomy می
گویند. آن یک عمل جراحی فوق العاده مشکل است که با میکروسکوپ انجام می شود
و حدود سه ساعت طول می کشد. چون قطر لوله منی بر و اپیدیدیم فوق العاده
اندک است، میزان موفقیت این عمل نیز کم است. در دست بهترین جراحان در حدود
۲۵ درصد موارد اسپرم در مایع منی ظاهر می شود ولی چون کیفیت اسپرم پائین
است، میزان حاملگی فقط ۱۰ درصد است.
۲٫ اسپرم برای رسیدن به مایع منی به ترتیب از راههای زیر عبور می کند: اپیدیدیم، لوله منی بر و مجرای انزالی. گاهی انسداد در مجرای انزالی است. درمان این بیماران نسبتا راحت است می توان از طریق مجرای ادرار با یک برش ساده مجرای انزالی را باز کرد.
۳٫ در مردانیکه مبتلا به فقدان مادرزادی دو طرفه لوله منی بر هستند، از یک روشی بنام PESA استفاده می شود. این کلمه مخفف
Percutaneous Epididymal Sperm Aspiration می باشد که در آن از طریق پوست بیضه، اسپرم از اپیدیدیم با سرنگ بدست آمده و لقاح در آزمایشگاه انجام می شود.
۴٫ روش دیگر استفاده از MESA است. این کلمه مخفف Microepididymal Sperm Aspiration است.
در آن کیسه بیضه با جراحی باز می شود و قسمتی از اپیدیدیم که مسدود شده
است با میکروسکوپ مشخص می شود (چون پشت انسداد اتساع وجود دارد) و از محل
متسع شده با سرنگ اسپرم کشیده و زیر میکروسکوپ وجود اسپرم تائید می شود و
از آن جهت لقاح در آزمایشگاه استفاده می شود.
۵٫ گاها در بیمارانیکه دارای آزواسپرمی انسدادی هستند نمی توان از اپیدیدیم اسپرم بدست آورد، در این بیماران از روش TESAاستفاده می شود. این کلمه مخفف Testicular Sperm Aspiration می باشد که در آن از راه پوست با سوزنهای بخصوص از بیضه اسپرم کشیده می شود.
درمان مردان مبتلا به آزواسپرمی غیر انسدادی
در این مردان بیوپسی بیضه نشان می دهد که بیضه ها اسپرم تولید نمی کنند. اینگونه
مردان قائدتا نابارور مطلق هستند، ولی در سالهای اخیر پیشرفتهائی در این
زمینه ایجاد شده است. خود آزواسپرمی غیر انسدادی یا بد عملکرد بیضه دارای
علل بسیار زیادی است، در بعضی از موارد می توان تولید اسپرم توسط اینگونه
بیضه ها را با دارو تحریک کرد.
۱٫ در مردانیکه اندازه بیضه ها طبیعی و میزان هورمون FSH خون بالا نیست ممکن است بتوان با دارو تولید اسپرم را تحریک نمود.
۲٫ یکی از موارد از بین رفتن عملکرد بیضه عدم
عمل جراحی به موقع بیضه نزول نکرده است. اگر این بیماری دو طرفه باشد، مرد
دچار ناباروری خواهد شد. بعض از این نوع بیضه ها را نیز می توان با تجویز
دارو وادار به تولید اسپرم کرد.
۳٫ گاهی در مردانیکه دارای آزواسپرمی عیر
انسدادی هستند، در نمونه برداری از بیضه ها تعدادی اسپرم مشاهده می شود،
علت آزواسپرم بودن این مردان این است که اسپرم در حین انتقال از بین می
رود. از اسپرمی که از طریق نمونه برداری بدست می آید می توان برای لقاح در
آزمایشگاه استفاده کرد.
منبع:مرکز مشاوره ستاره ایرانیان